...............
मी फ़ेकला जात होतो... आकाशातुन खाली .... प्रचंड वेगाने... अक्षरशः जीवाच्या आकांताने ओरडत होतो... वारा प्रचंड कापत.. प्रकाशाच्या दुप्पट वेगाने जमिनिकडे येत होतो....
काही कळत नव्हत काय होत होतं ... माझ काही खरं नाही एवढ मात्र नक्की होतं.... सारचं अतर्क्य...
आणि मी अखेर आदळलो... धप्पकन... पण केवळ एक किंचितशी कळ... मी जिवंत होतो... जिवंत ???...कसं शक्य आहे...
काही कळत नव्हत काय होत होतं ... माझ काही खरं नाही एवढ मात्र नक्की होतं.... सारचं अतर्क्य...
एवढ्या मोठ्या धक्क्यातुन सावरतो ना सावरतो.. तोच.. आणि एक धक्का...
पाठिवरची कळ सोसत उठण्याचा प्रयत्न करतो तोच.. पाठीवर काठीचा दणका आणि माझा परत एकदा धरणीमातेला साष्टांग...
फ़टक्याच्या दिशेने पाहिले तर माणसासारखं काहीतरी होतं ... पण माणुस नव्हता.... अर्धा काळा .. अर्धा गोरा... बदकाचे पाय असलेला.. तो अर्धांगी...
हा कोण .., आणि इथे कसा आला... आणि सगळ्यात पहिला प्रश्न ... हिंदी सिनेमासारखा... "मैं कहां हुं "...
तो अर्धा असा... आणि अर्धा तसा... एकटाचं नव्हता... असे बरेच लोक होते... आणि आश्चर्य म्हणजे ते सगळे एकसारखे होते... जणू काही एकाच साच्यातुन काढलेले...
काही कळत नव्हत काय होत होतं ... माझ काही खरं नाही एवढ मात्र नक्की होतं.... सारचं अतर्क्य...
फ़टक्याच्या दिशेने बघितल्यावर तो बहुतेक माझ्याशी बोलण्याचा प्रयत्न करतोय असा वाटलं... अहो आश्चर्य.. तो चक्क मराठीत बोलत होतो.. टांग्यातुन चलण्याशी अजिजि करत होता... मीही निमुटपणे त्याच्यामागोमाग चालु लागलो....
आणि आम्ही टांगा स्थानकात पोहोचलो... तिथे तर टांगा गाडिला सिंह बांधले होते... सिंह ??? तो टांगा होता का सिंगा...
काही कळत नव्हत काय होत होतं ... माझ काही खरं नाही एवढ मात्र नक्की होतं.... सारचं अतर्क्य...
मी मुकाट्याने टांग्यात कि सिंग्यात मागे बसलो .. मालकाने सिंहाचे दोर आवळले.... आणि जोरात डरकाळी फ़ोडतं सिंह धावायला लागला... जोरात... खुप जोरात...
प्रचंड जोरात... प्रचंड प्रचंड जोरात...
काही कळत नव्हत काय होत होतं ... माझ काही खरं नाही एवढ मात्र नक्की होतं.... सारचं अतर्क्य...
आणि तो सिंह पंख पसरवुन उडायला लागला... सिंहाला पंख ??? कसं शक्य आहे ??? उडणारा सिंह ???
काही कळत नव्हत काय होत होतं ... माझ काही खरं नाही एवढ मात्र नक्की होतं.... सारचं अतर्क्य...
घाबरुन त्या टांगाचालकाच्या खांद्यावर हात ठेवला.. त्याने गुरगुरत मागे बघितले... तो अर्धा असा... आणि अर्धा तसा चा चेहरा सिंहाचा झाला होता... आणि तो माझ्यावरच गुरगुरत होता...
मी प्रचंड घाबरलो... दरदरुन घाम फ़ुटला... डोळे गच्च मिटले आणि.. मी टांग्यातुन उडी मारली....
काही कळत नव्हत काय होत होतं ... माझ काही खरं नाही एवढ मात्र नक्की होतं.... सारचं अतर्क्य...
थोड्याच वेळात मी तरंगायला लागलो... मी पॅराशुटमुळे तरंगत होतो... तरंगत तरंगत येता येता... अचानक.. मी गोल्ड्न गेट ब्रिजवर उतरलो.. ब्रिजवर म्हणजे... ब्रिजच्या वरच्या टोकावर...
जोराचा वारा सुटलेला... प्रचंड थंडी... खाली अथांग प्रशांत महासागर.... "आसमान से टपके और खजुर पे अटके" अशी काहीशी माझी अवस्था...
तेवढ्यात खाली राम दिसला.. राम.,. माझा मित्र... तो मला जोरात आवाज देत होता पण मला काही त्याचा आवाज येत नव्हता... अणि माझा भ्रमणध्वनी खणाणला... फ़ोन ??? इथे कोणाचा आला ??? रामचाच होता... तो म्हणत होता.. घसरगुंडीसारखा ये खाली.. मी आहेच...
गोल्ड्न गेट ब्रिजवरुन घसरगुंडीसारख खाली... ??? काहीही....
परत एकदा डोळे मिटले... आणि घसरलो...
काही कळत नव्हत काय होत होतं ... माझ काही खरं नाही एवढ मात्र नक्की होतं.... सारचं अतर्क्य...
सहीसलामत... ब्रिजवर घसरलो.. डोळे उघडुन बघतो तर काय... समोर अटलजी.... साक्षात अटलजी !!! आणि त्यांच्यामागे अथांग जनसमुदाय... कैक वर्षांचे स्वप्न पूर्ण होत होते... साक्षात अटलजी !!! त्यांना साष्टांग दंडवत घालुन मी पण त्यात सामील झालो...
अटलजी आगे बढो... हम तुम्हारे साथ है....
अब की बारी ... अटलबिहारी.....
अटलजी.... जिंदाबाद !!!
अटलजी.... जिंदाबाद !!!
अटलजी.... जिंदाबाद !!!
................ ................................ .............................. ...................................
मिलिंद मला झोपेतुन उठ्वत होता... जिंदाबाद.. जिंदाबाद... असं काय करतोय असं विचारतं होता...
काही कळत नव्हत काय होत होतं ... माझ काही खरं नाही एवढ मात्र नक्की होतं.... सारचं अतर्क्य...
~~~ मोCoool...
Kaahi kalala nahi kay hot hota...... tuza kahi khara nahi evadha matra nakki aahe...... :P Post khup ch artakya!!! :)
ReplyDeleteThis comment has been removed by the author.
ReplyDeleteSahajach suchla mhanun is a hit ... :)
ReplyDelete